در دو چشمش گناه مي خنديد

بر رخش نور ماه مي خنديد

در گذرگاه آن لبان خموش

شعله يي بي پناه مي خنديد

شرمناك و پر از نيازي گنگ

با نگاهي كه رنگ مستي داشت

در دو چشمش نگاه كردم و گفت

بايد از عشق حاصلي برداشت

سايه يي روي سايه يي خم شد

در نهانگاه رازپرور شب

نفسي روي گونه يي لغزيد

بوسه يي شعله زد ميان دو لب

(فروغ  فرخزاد)

غصه نخور عزيزم... آرام بخواب

بخواب آرام جانم همه چيز درست خواهد شد و ما خوشبخت مي شويم...

امشب هم با دروغ تو را خوابانده ام و مانده ام فردا شب چه لالائي دروغي برايت بخوانم ...

تا تو مثل هر شب خودت را به خواب بزني و دروغي بخوابي...دروغی!

چند تكه آرزو...

كاش وقتي آسمان باراني ست

از زلال چشمهايش تر شويم

وقته پاييز از هجوم دست باد

كاش مثل پونه ها پر پر شويم

كاش اشكي قلبمان را بشكند

با نگاه خسته اي ويران شويم

كاش وقتي شاپرك ها تشنه اند

ما به جاي ابرها گريان شويم

كاش وقتي آرزويي مي كنيم

از دل شفافمان هم رد شود

مرغ آمين هم از آنجا بگذرد

حرف هاي قلبمان را بشنود

سكوت سرشار از سخنان ناگفته است

از حركات ناكرده

اعتراف به عشقهاي نهان

و شگفتيهاي بر زبان نيامده

در اين سكوت حقيقت ما نهفته است

حقيقت تو و من